با این اوضاع رانندگی و استاندارد نبودن ماشینها وخیابانها و راننده ها! گاه و بیگاه تصادفی برایم پیش می آید و بعد ازهرتصادف با خودم فکرمی کنم ای کاش ماشینی اختراع میشد که خرابی هایش مثل زخمهای روی بدن جانداران، خودبخود بعد ازمدتی بهبود می یافت و می توانستم سپرو گلگیرش را پانسمان کنم و هم از کار و زندگی عقب نمانم و هم به عذاب صافکار و نقاش گرفتار نشوم.
حالا که پایم شکسته و کنج خانه نشسته ام و منتظرم 20 روزی بگذرد و دو تکه استخوان به هم جوش بخورند، می گویم ای کاش موتور جوشی ساخته شده بود که این دو تکه را به هم جوش می داد و مرا از این لنگی و یکجانشینی خلاص می کرد.

اینها را گفتم که بدانید پایم شکسته و این شکست از آنجا ناشی می شود که به قصد نشاط و سلامتی و به یاد دوران مدرسه چند شبی به ورزشگاه رفتم و فوتبال بازی کردم و وقتی یکی، دو گل زدم، جو گیر شدم و کری خواندم و فراموش کردم که برای تندرستی به اینجا آمده ام و فقط به قصد برد بازی کردم و غیرتی بازی کردن همان و شکست انگشت پا همان.{ سعید- عکس خودم اینجا}

دکتر هم که انگار فرشته عذاب است، یک وزنه 4 کیلویی گچی به پایم بست که با چند قدم راه رفتن، به شدت به نفس زدن می افتادم ومجبور بودم با عصا و هزار دردسر، سر پروژه های تمام نشدنی حاضر شوم.
جناب دکتر هم که این حال و روز را دید پیشنهاد داد فایبرگلاسش کنم و من که گمان کردم شوخی می کند گفتم  MDF کنیم بهتر نیست؟ هم زیباتر است و هم سبکتر!!!
اما قضیه جدی بود و پای مرا فایبر گلاس گرفتند و سبک سازی کردند و می گویند ضد زلزله است و تا 8 ریشتر را تحمل می کند!!!
خدا می داند.{عکس پا هم اینجا}

دیدم دوستانم مهربانتر و دوست داشتنی تر از آن هستند که در فکرم گنجیده بود.

یادآوری ضروری: توطئه ها و دسیسه های سعید و کلاسور و مینو و همدست احتمالی شان "آق عباس" هم،  چه مو لای درزهایشان برود یا نرود، هیچگاه خللی در هیچ کجای ما وارد نخواهد کرد.
والسلام.